Welkom bij #MijnJopie

Overal in Nederland zie je ze: reproducties, giclees, canvasprints en kaarten met werken van Jopie Huisman. In hoekhuizen, villa's, flats, appartementen, rijtjeshuizen, penthouses, bungalows, bedrijven, kantoren, kantines, wachtkamers en op nog veel meer plekken. Jopie-werken in jullie eigen omgeving, met een bedoeling, met een eigen verhaal. In #MijnJopie, oftewel Jopie's thuismuseum, krijgen ze een plek.  Welkom in het museum waarin jullie zelf in de schijnwerpers staan. Welkom bij #MijnJopie!

 

Ook exposeren in #MijnJopie? Stuur je foto met een korte toelichting (bijvoorbeeld over de keuze , de betekenis voor jou, een verhaal, een herinnering of een emotie die je eraan verbindt) naar info@jopiehuismanmuseum.nl. Onder de inzendingen verloten we een aantal leuke prijzen!

Zorg er wel voor dat de foto's niet te klein zijn qua resolutie (het liefst 1 Mb of hoger).


De sloffen van Yde

Ik ‘moest’ als 18-jarige in 1986 mee naar het net geopende museum van Jopie Huisman. Normaal geïnteresseerd in hele andere zaken op die leeftijd ben ik die dag ben ik voor het eerst betoverd door een man die met zijn verhaal en achtergrond zoveel ziel en gevoel meegaf in zijn schilderijen en tekeningen dat ik dacht; later als ik ‘groot’ ben zou ik graag op zo’n tekening willen passen. Want een Jopie bezit je niet, maar je past er tijdelijk op.

Nu mag ik, iedere ochtend als ik mijn badkamer inloop, kijken naar de originele pentekening van de sloffen van Yde. Ongelofelijk dat Jopie met zijn dikke vingers deze duizenden ragfijne streepjes, zonder de inkt te morsen, heeft kunnen zetten op deze tekening uit 1973. Voor mij Kunst met een grote K.

Boompjes bij Ferwoude

Als ik in het open landschap een groepje 'kale' bomen bij elkaar zie staan, blijven mijn ogen daar langer hangen en komt er rust bij mij. Boompjes bij Ferwoude in mijn woonkamer doet hetzelfde met mij. Even een dagelijks moment van stilte in de beweging.

Merelnest, Madeliefjes en De vier jaargetijden

Dit wandje, boven onze piano, weerspiegelt ons leven. Aan alles wat er hangt kleven persoonlijke herinneringen. Te veel om op te noemen. Van Jopie hangen er 'Merelnest' (een van de 3 gestolen werken), als symbool van doorlopende generaties in onze kleinkinderen. De 'Madeliefjes' vanwege de prachtige voorjaarsbloei, ons favoriete jaargetijde. De 'De vier jaargetijden' staat voor de verschillende levensfases. Dit werk maakt het verhaal van ons wandje als het ware rond.   

De Achterklap, Zelfportret 1959 en de schoenen van Abe

Beste Jopie. Als overburen, met uitzicht op het museum, is het voor ons bijna onmogelijk om niet dagelijks even aan je te denken. Ik liep vaak met je op wanneer je naar het museum wandelde, onder begeleiding van onze honden die we uitlieten. Even een praatje, een shagje en dan vervolgden we onze wegen.

Tot je er ineens niet meer was en je in een kist lag die midden in het museum stond, eenzaam en alleen. Verdrietig en onder de indruk keek ik door het raam en groette jou voor de laatste keer. Dag Jopie.
We koesteren de mooie schilderijen die je ons hebt nagelaten: De Achterklap, Zelfportret 1959 en de De schoenen van Abe. Elke morgen denk ik wel even aan je, omdat je me aankijkt vanaf de straat. Jij kijkt naar mij en ik naar jou.

Euzie

Dit is Euzie, de voddenboer die zo liefdevol is vastgelegd door Jopie. Zijn mededogen weerspiegelt zich in dit portret. Ik heb dit werk geschonken aan iemand die in 2020 veel voor mij heeft betekend. Een geschenk, vol met symboliek dankzij Jopie. 

De achterklap, Kee en Jantje

De juiste plaats voor Kee en Jantje: boven de eettafel. Want daar wordt heel wat af geroddeld...!

Roodbaaien hemd

Omdat dit zo'n prachtig schilderij is, hebben we het roodbaaien hemd in een kamertje gezet waar iedereen dagelijks meerdere keren komt. Zo blijven we er veel en vaak van genieten!

De vier jaargetijden

Een even prachtig als symbolisch werk van Jopie: De vier jaargetijden. Er zit zoveel in en de capaciteiten van Jopie als tekenaar komen prachtig tot hun recht. De plek waar hij komt te hangen was helaas nog even bezet, maar kleindochter wilde wel even helpen!

Boompjes bij Ferwoude

Ik hou van bomen, vooral in de lente maar zeker ook in de winter. Dan zie je de kale vertakkingen, die zo mooi afgetekend worden tegen de lucht erachter. Jopie heeft dat met zijn 'Boompjes bij Ferwoude' prachtig vastgelegd. De giclée heeft een plekje gekregen in onze werkkamer, waar ik ook nog eens van de kale bomen in mijn uitzicht kan genieten.

Vriendschap

Op een regenachtige zondag in 2007 werden wij groots ontvangen bij het binnengaan van het Jopie Huisman museum. De toenmalige directeur stond bij de deur, evenals de journalist en fotograaf van de Workumer Courant. Wat was er aan de hand? Die zondag was de eerste dag dat jongeren onder de 13 jaar gratis toegang kregen tot musea. Onze 10-jarige zoon was de eerste jonge bezoeker die gratis naar binnen mocht in het Jopie Huisman museum. Hij ontving uit handen van de directeur deze reproductie getiteld 'Vriendschap'. Het kaartje om dit heuglijke feit te memoreren, hebben we erin laten zitten. Het is ons collectors item en hangt boven de piano. Kunst verbindt, muziek verbindt. Vriendschap kan hierdoor ontstaan. 'Wy binne der wiis mei'!

Zelfportret

Bij mij in de gang, in ons huis in Weesp, hangt het zelfportret van Jopie. Dit portret is voor mij van grote betekenis omdat mijn opa, Cees van Boekel uit Drachten, het destijds van Jopie zelf heeft gekregen. Het is een zeefdruk en Jopie heeft er zelf bijgeschreven: voor mijn beste vriend! Jopie kwam vaak bij mijn opa en oma op bezoek, voor de handel in oude tegeltjes en dan bleef Jopie altijd graag eten. Soms bracht hij zelfgevangen én zelfgerookte paling voor hen mee. Elke keer als ik naar het schilderij kijk denk ik weer aan mijn opa en Jopie, aan die bijzondere vriendschap die zij hadden.

Euzie

Tijdens een bezoek aan het museum werd mijn man zichtbaar geraakt door het schilderij van Euzie. Het was, volgens hem, Euzie ten voeten uit. Hij had, in zijn jonge jaren, Euzie vaak in Bolsward zien lopen, want elke dag liep Euzie van Makkum naar Bolsward. Zo is dit werk meer dan een schilderij.

WC-museum

Ik wil mijn museum met u delen.
Dit is een gedeelte van de opgespaarde printen van mijn vrouw, we vonden dit wel een leuk plaatsje. Als er gasten hier naar de wc gaan, komen ze vaak terug met: wat een leuk museum hebben jullie!

Vriendschap

Deze reproductie van 'Vriendschap' heeft een dominante plaats in onze woonkamer, aan de (voormalige) schoorsteen. Waarover wij nogal eens vragen krijgen:
1. Zijn het twee poppen?
2. Is het een klein kind met een pop?
Wij kunnen het antwoord niet geven. Zo levensecht is het kunstwerk.

Zelfportret

Mijn vrouw had Jopie nog nooit persoonlijk getroffen, vandaar op een dag de auto gepakt en naar Herbaijum gereden. Jopie was weer helemaal op zijn Jopies; mijn vrouw heeft genoten, Jopie en ik ook (hij fluisterde mij toe dat ik een 'leave frou' had). Bij het weggaan kregen we een steendruk mee waarop hij een tekst schreef.

 

De drie lotgenoten

Deze plaat stond destijds in de Libelle. Ik trof Jopie destijds wel eens in de rij bij de Rabobank. Heb hem toen gevraagd om een handtekening hierop en ik mocht langskomen in Herbaijum, mocht alles in de kamer bekijken, klompjes, schoenen etc. Was erg leuk. En de handtekening staat er nog steeds op. Een fijne herinnering.

 

Delfts blauw (door Jopie)

Mijn moeder (geb. 3 augustus 1926) werkte na de oorlog en voor haar trouwen (17 oktober 1951) op het Pothûs in Workum. Ze was dus destijds een collega van Jopie Huisman, als plateelschilder (schilder van aardewerk). Deze vaas is beschilderd door Jopie, maar hij werd als mislukt beschouwd omdat tijdens het proces de zon boven de molen is uitgelopen. Het personeel mocht mislukte exemplaren kopen. Mijn moeder heeft toen deze vaas gekocht voor 1 gulden. Hij heeft tot haar overlijden in april 2019 altijd bij haar in de kamer gestaan en nu staat hij bij mij te pronken.

Zelfportret

Bij ons in de keuken hangt een zelfportret van Jopie. Het portret waar hij in alle rust een shaggie aan het rollen is. Het is geen kaart of canvasprint maar misschien een giclée, een litho of een zeefdruk. Ik ben geen kunstkenner dus weet het eerlijk gezegd niet goed. Waar het om gaat is dat ik/wij het mooi vinden.

Ik heb het zelfportret zeker 20 jaar geleden gekocht voor, als ik het mij goed kan herinneren fl 250,- of fl 300,-, voor de verjaardag van mijn inmiddels overleden vrouw. Ook zij was een groot bewonderaar van Jopie Huisman. Hoe en waar ik dit zelfportret heb gevonden weet ik niet meer.

Wat ik wel weet is dat ook mijn huidige vrouw het mooi vindt en dat het goed is dat Jopie vanaf zijn prominente plek in de keuken dagelijks ziet wat wij eten. Hij lijkt het ook goed te vinden zo...

 

Drijfhout

Drijfhout; voor veel mensen waardeloos maar voor mij waardevol materiaal. Ik heb al lopend langs de waterkant al veel mooi afgesleten stukken hout gevonden.

Ik breng er veelal afbeeldingen op aan die “iets” met water hebben zoals vuurtorens. In een fotobewerkingsprogramma haal ik de afbeeldingen los van hun achtergrond om ze zo op het hout aan te brengen. Het schilderij Roodbaaien hemd heb ik altijd één van de mooiste schilderijen van Jopie Huisman gevonden.

Dus toen ik dit plankje gevonden had was dit een mooie gelegenheid om een afbeelding van dit schilderij hierop aan te brengen.

Stilleven met keats

Deze Jopie komt uit de nalatenschap van (schoon)vader. De afbeelding paste bij hem en de vogels beelden 2 markante mensen uit. Wij zijn blij met onze Jopie en hij heeft een mooi plaatsje in de kast.

Stilleven met leren jas van Jelmer

Met al mijn familieleden en vriend(inn)en bezoeken wij altijd het bijzondere Jopie Huisman Museum. De verhalen achter de schilderijen, die wij nu gelukkig ook in de Engelse taal via de audiotour kunnen beluisteren, zorgen ervoor dat elk schilderij tot leven komt. Onze familie in Nieuw Zeeland en Engeland heeft dus ook enorm genoten en ook daar hangen Jopie’s reproducties aan de muur. Toen wij 6 jaar geleden in Friesland gingen wonen, kregen wij van dierbare vrienden, na een bezoek aan het museum, de prachtige reproductie van “Stilleven met leren jas van Jelmer, 1975”. Deze hangt heel toepasselijk bij de ingang van ons “klompenhok” waar de jas van Roy 1936 hangt. 
 

De steenkruiwagen van C. Adema

In het begin van de negentiger jaren kwamen wij als jong stel voor het eerst in het toen nog vrij kleine oude museum. We hebben onze ogen uitgekeken en zijn meteen lid van de Vriendenkring geworden. Dit prachtige werk, De steenkruiwagen van C. Adema, hebben we die keer ook compleet, met lijst, gekocht. Jopie was zelf in het museum, we hebben een poosje met hem gepraat en hij heeft het werk op de achterkant voorzien van een persoonlijk woordje. Het werk heeft sinds vorig jaar een prachtig plekje op het, door mijn man gerestaureerde, kastje van mijn overgrootmoeder.

De Achterklap, Kee en Jantje

1986. Op doorreis in Workum trok het oude Sleeswijckhuys mijn aandacht. Binnen overviel me het gevoel van liefde-op-het-eerste-gezicht. De collectie, de (toevallige) aanwezigheid van Jopie, maakte dat ik zo snel als dat kon ‘Vriend’ werd, en minstens één keer per jaar het museum bezocht.

‘Vrienden’ kregen jarenlang een reproductie cadeau die ik een plekje in huis gaf. Een heel dierbare werd deze; De Achterklap, Kee en Jantje. Om de humor, om het met zó weinig lijnen zóveel zeggen, om het herkenbare, om… Rietje.

Rietje was een vriendin uit mijn jeugd die mijn kleinkinderen nu best friend forever zouden noemen. Wij waren zeventien toen wij elkaar op een avondcursus ontmoetten, na afloop samen naar huis fietsten, en ruim zestig jaar een unieke vriendschap beleefden waarin Twee zielen, één gedachte zich opvallend vaak openbaarde.

Rietje verhuisde naar Zutphen, ik bleef in Den Haag. Vóór het digitale tijdperk schreven we elkaar, stuurden cadeautjes en telefoneerden op hoogtijdagen. De Twee zielen, één gedachte manifesteerde zich het meest frappant in de vorm dat we elkaar op exáct dezelfde dag hetzelfde voorwerp stuurden, op hetzelfde tijdschrift abonneerden, dezelfde kunstkaart zonden, dezelfde aankopen deden… 

Rietje logeerde bij me en zag De Achterklap, Kee en Jantje. Ze lachte, zoals allleen Rietje kon lachen. ‘Dat zijn wij! Kijk maar! Sprekend! We verschillen iets in kleur, maar verder twee appeltjes van dezelfde boom.’

Rietje verhuisde naar een groter huis, ik naar een kleine flat. Die dag dat Rietje de flat kwam bekijken, vroeg ze:
‘Waar hangen WIJ?’
Ik wees: ‘Boven de theetafel.’
‘O jammer! Haha! Ik hoopte dat je er geen plekje voor zou hebben.’
Ik haalde ONS van de muur.
‘Hier, voor jou!’
‘Nee joh, je vindt het zelf zo geestig.’
De Achterklap, Kee en Jantje hing voortaan in Rietje’s huis. Tòt december 2019, toen overleed Rietje.

Korte tijd later gleed er een pakje in mijn brievenbus. Lieve vrienden van Rietje stuurden mij De Achterklap, Kee en Jantje en het hangt weer op zijn oude plekje