'Zelf zat ik altijd te peuren hier achter in de sloot, sloeg ik een paar honderd palinkjes eruit. Zo hoefde je nooit wat te verdienen, je vrat gewoon van de natuur. Dan kwam m’n vriend Jacob, hij hangt in het museum, met een buks, schoot een duif en riep ‘Hup Mansholt!’, want die had dat verboden. Kwam ‘ie om een ‘burrel’, kreeg ‘ie een glas brandewijn. Dikke pruim op een schoteltje en dan spoelde hij eens lekker door. ‘Wat een smaak niet’, zei hij dan, ‘dat moet ik nóg eens proberen’.

Ik zei: ik ga jou schilderen. Je moet me twintig minuten aankijken en dan krijg je er nog een, dan nog een keer en dan krijg je de hele fles. Maar als je me niet aankijkt, krijg je niks. Ik heb nog nooit zo’n voorbeeldig model gehad.'

Pentekening: Jacob Visser, vogelflapper, 1960